Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Τοπικα προιοντα’ Category

Ιδιαίτερα αγαπημένο ποτό των Ελλήνων είναι το τσίπουρο. Είναι επίσης γνωστό ως τσικουδιά και ρακί. Πρόκειται για ένα πολύ δυνατό ποτό που παρασκευάζεται μέσα από μια περίπλοκη διαδικασία απόσταξης στέμφυλων στην Κρήτη, στη Θεσσαλία, την Ήπειρο και τη Μακεδονία. Εναλλακτικά, μπορεί να χρησιμοποιηθούν κι άλλα φρούτα ή καρποί (π.χ. μούρα, αγριόμηλα, σύκα, κυδώνια, κουμάρι). Έχει μεγάλη παράδοση στην Ελλάδα, αλλά νομιμοποιήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Σε ορισμένες περιοχές, όπως η Κρήτη, πίνεται όλες τις ώρες της ημέρας. Κυρίως, επιλέγεται πριν το φαγητό.  

 

Η τιμή του τσίπουρου κυμαίνεται από 5-9€. Αρωματίζεται με γλυκάνισο ή μάραθο. Πίνεται είτε ζεστό (θερμοκρασία δωματίου), είτε παγωμένο. Σερβίρεται με μεζέδες, όπως πατάτες, ντολμαδάκια, ελιές, πιπεριές, τουρσί. Σε κάποιες περιοχές συνοδεύεται με θαλασσινούς μεζέδες όπως και το ούζο.

Σύντομες Πληροφορίες για το τσίπουρο:

  • Η λέξη τσίπουρο ή τσίκουδο αρχικά σήμαινε αρχικά τα κουκούτσια των σταφυλιών.
  • Το τσίπουρο περιέχει 38-47% περιεκτικότητα σε αλκοόλ.
  • Μέχρι το 1988 η πώληση αποσταγμάτων στέμφυλων (τσίπουρου) στην Ελλάδα ήταν παράνομη.
  • Πιστεύεται ότι η απόσταξη στέμφυλων στην Ελλάδα έχει βαθιές ρίζες και συνηθιζόταν ήδη από τη Βυζαντινή περίοδο.
  • Οι Ιταλοί παρασκευάζουν την grappa από απόσταξη στέμφυλων που μοιάζει με το τσίπουρο. Στην Μ. Ανατολή υπάρχει επίσης παρόμοιο ποτό με την ονομασία arak.

 

Read Full Post »

Το ούζο είναι το πιο γνωστό παραδοσιακό  ποτό. Οι Έλληνες το αγαπούν και το προτιμούν ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, οπότε το απολαμβάνουν με την παρέα τους τα απογεύματα μετά την παραλία. 

Παρασκευάζεται αποκλειστικά στην Ελλάδα μέσω μιας διαδικασίας απόσταξης αλκοόλης, νερού, γλυκάνισου κι άλλων αρωματικών ουσιών (συνήθως κανέλα, γαρύφαλλο, μοσχοκάρυδο). Πότε ξεκίνησε η παρασκευή του ούζου είναι δύσκολο να προσδιοριστεί χρονικά, πάντως  γνωρίζουμε ότι ήδη τον 19ο αιώνα αρκετές περιοχές της χώρας είχαν αναπτύξει ιδιαίτερα την ποτοποιεία.

Οι Έλληνες συνοδεύουν το ούζο με τους αγαπημένους τους μεζέδες. Κυρίως συνδυάζεται με χταπόδι ψητό και κομμένο σε κομματάκια καθώς και μ’ άλλα θαλασσινά (π.χ. γαύρο, μαρίδες, σαρδέλες). Επίσης, με την παραδοσιακή χωριάτικη σαλάτα (ντομάτες, αγγούρια, ελιές, τυρί φέτα) και με διάφορα τυριά. Λιγότερο συνηθισμένος συνδυασμός είναι το ούζο με τηγανισμένα κολοκυθάκια και μελιτζάνες ή με τουρσί.

 

Σύντομες Πληροφορίες για το Ούζο:

  • Υπάρχουν τρεις εκδοχές για την ονομασία του ούζου. Σύμφωνα με την πρώτη, η ονομασία προέρχεται από τη φράση “uso di Massaglia”, δηλαδή προς χρήση της Μασσαλίας με την οποία υπήρχαν εμπορικές σχέσεις. Η δεύτερη εκδοχή αναφέρει ότι προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα όζω (δηλαδή μυρίζω), ενώ η τρίτη και λιγότερο πιθανή ότι προέρχεται από την φράση «ου ζω» (δεν ζω χωρίς το ούζο).
  • Το ούζο περιέχει 40% αλκοόλ.
  • Το ούζο χρησιμοποιείται ως συστατικό και σε κοκτέιλ. Μπορεί ν’ αναμειχθεί με χυμό πορτοκαλιού ή χυμό ντομάτας και πιπέρι.
  • Το ούζο μπορεί να συνδυαστεί και με ελληνικό καφέ. Αφού ετοιμαστεί ο καφές με τον συνηθισμένο τρόπο (βράσιμο σε μπρίκι με ζάχαρη και νερό) προστίθεται ένα κουταλάκι ούζο 
  • Το ούζο που παρασκευάζεται στη Νότια Ελλάδα περιέχει ζάχαρη. Αντίθετα, στη Βόρεια Ελλάδα το προτιμούν ιδιαίτερα καυστικό.
  • Το ούζο είναι αποκλειστικό ελληνικό προϊόν και προστατεύεται με νόμο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στην Μυτιλήνη, στο Πλωμάρι  υπάρχει μουσείο ούζου που ανήκει στην οικογένεια Βαρβαγιάννη, η οποία ασχολείται με την παρασκευή του. Εκθέματα στο μουσείο είναι οι πρώτοι αποστακτήρες, που χρονολογούνται ήδη από το 1858, εργαλεία, δοχεία και φιάλες  για τη φύλαξη του ούζου, φωτογραφίες και βιβλία.

Read Full Post »

Μαστίχα

Μόνο στη Χίο καλλιεργείται το μαστιχόδεντρο ή Pistachia lenticus var. Chia, το οποίο παράγει τη μαστίχα, όπως το πεύκο τη ρητίνη. Το μαστιχόδενδρο είναι ποικιλία σκίνου αλλά τα φύλλα του είναι πιο μεγάλα και πιο πλατιά.

Η Μαστίχα είναι ο ρητινώδης χυμός που βγαίνει από τον κορμό & τα κλαδιά του μαστιχόδενδρου. Η έκκριση αυτή προκαλείται από το χάραγμα του σχίνου «το κέντημα» με ένα αιχμηρό εργαλείο. Η Μαστίχα εμφανίζεται σαν δάκρυ στα χαραγμένα σημεία και ρέει κατά σταγόνες στην έτοιμη να την δεχθεί Χιακή Γη.

Η μορφή της είναι κρυσταλλική και η αρχική της γεύση είναι μάλλον πικρή, για να φύγει σύντομα, αφήνοντας ένα ιδιαίτερο άρωμα που της προσδίδει μια μοναδικότητα. 

Ο βαθμός σκληρότητας της μαστίχας εξαρτάται από την θερμοκρασία της ατμόσφαιρας, τον χρόνο έκθεσής της στην φύση, καθώς και το μέγεθος που έχει το δάκρυ. Όταν η ροή της μαστίχας είναι συνεχής, το δάκρυ είναι μεγάλο και σχετικά μαλακό, ενώ η μη συνεχής ροή, αποδίδει μικρό δάκρυ, αλλά μεγαλύτερης σκληρότητας.

Τα 24 Μαστιχοχώρια της Χίου που βρίσκονται στο νότιο μέρος του νησιού, είναι και τα μόνα που ασχολούνται με την παραγωγή της μαστίχας. Εδώ, πάνω από 5.000 οικογένειες ζουν από τη μαστίχα που, μέχρι σήμερα, είναι από τα πιο δημοφιλή προϊόντα της Χίου και από τα πιο περιζήτητα. Όταν βρεθείτε εδώ, αξίζει να δοκιμάσετε λικέρ και ούζο από μαστίχα. 

Σύκο Κύμης

Το σύκο Κύμης είναι ένα μοναδικό προϊόν αναγνωρισμένο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ως προϊόν με Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης. Είναι παραδοσιακό και παράγεται αποκλειστικά στην περιοχή της Κύμης του Ν. Ευβοίας από 25.000 συκόδενδρα τοπικής ποικιλίας. Τα χαρακτηριστικά του καρπού της τοπικής ποικιλίας του συκόδενδρου, επιβάλλουν έναν ιδιαίτερο τρόπο για την παραγωγή και αποξήρανση του. Το συκόδενδρο της περιοχής Κύμης δεν έχει πολλούς φυσικούς εχθρούς γι΄ αυτό δεν απαιτεί ιδιαίτερες καλλιεργητικές τεχνικές και φροντίδες. Έτσι λοιπόν δεν υπόκεινται σε ψεκασμούς και εφαρμόζονται λιπάνσεις που είναι κυρίως οργανικές.

Η διαδικασία παραγωγής του σύκου Κύμης αρχίζει το πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου και ολοκληρώνεται στα τέλη Σεπτεμβρίου. 

Οι καρποί συλλέγονται από το δένδρο σε υπερ-ώριμη κατάσταση και τοποθετούνται σε ξύλινα πλαίσια (τελάρα). Όσοι προορίζονται για τον Λευκό τύπο, επεξεργάζονται σε ειδικούς θαλάμους (κλιβάνους), με χρήση ατμών θείου. Κατόπιν τα σύκα σχίζονται, ανοίγονται και τοποθετούνται σε ξύλινα πλαίσια για έκθεση στον ήλιο. 

Τα σύκα εκτίθενται στον ήλιο για 4 – 5 ημέρες έως ότου αποξηρανθούν. Αφού τελειώσει η διαδικασία αποξήρανσης, κλείνονται τα δύο σε ένα και προκύπτει το τελικό προϊόν «ασκάδα».

Κουμ κουάτ

Με βάση το κουμ κουάτ παράγεται ένα εξαιρετικά νόστιμολικέρ που λατρεύουν οι Κερκυραίοι και γοητεύει όποιον το δοκιμάζει. Ακόμα και στα σπίτια, οι νοικοκυρές συχνά παρασκευάζουν το δικό τους κουμ κουάτ το οποίο σερβίρουν σε κάθε καλεσμένο. Το κουμ κουάτ μπορείτε να το βρείτε σε επιλεγμένα καταστήματα ποτοποιίας. Για να επιλέξετε σωστά, προτιμήστε να έχει ανοιχτό χρώμα γιατί τότε θα είστε σίγουροι ότι το ποτό έχει το φυσικό χρώμα του εκχυλίσματος και δεν έχουν προστεθεί χρωστικές ουσίες. Το κουμ κουάτ, εκτός από λικέρ, είναι πολύ νόστιμο και ως μαρμελάδα, γλυκό του κουταλιού αλλά και ως φρουί γλασέ καλυμμένο με πικρή σοκολάτα.

Η μυκονιάτικη λούζα

Η μυκονιάτικη λούζα είναι ένας πολύ χαρακτηριστικός και νόστιμος μεζές. 

Πρόκειται για ένα παραδοσιακό αλλαντικό που γίνεται από ντόπιο χοιρινό και περιλαμβάνει ολόκληρο το φιλέτο από τη ράχη του ζώου με το λίγο λίπος που το περιβάλλει. Αυτό, στεγνώνει και «ψήνεται» στο βοριά των αρχών του χειμώνα και τον ήλιο, ετοιμασμένο με αρκετό αλάτι, πιπέρι και άλλα μυρωδικά (θρύμπη). Αφού ωριμάσει η λούζα, διατηρείται για όσον καιρό θέλουμε στην κατάψυξη, για να μη χάσει τη δροσιά της στεγνώνοντας.

Σερβίρεται ως εκλεκτός μεζές, κομμένη σε λεπτές φέτεςπου παίρνουν χρώμα σκούρο ροδοκόκκινο και αφήνουν στο στόμα όλη τη νοστιμιά και το πλούσιο άρωμά της. 

Η μικρή λούζα που φτιάχνεται από τον άλλο ραχιαίο μύ του χοίρου -το «ψαρονέφρι»-, είναι ακόμα πιο τρυφερή και λέγεται «μπούμπουλο». 

* Lonza, στον ιταλικό νότο. Στην Κύπρο, γνωστή ως «λούντζα».

Read Full Post »