Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Λίμνη Πλαστήρα

Αυτή την εποχή καθρεφτίζει στα νερά της την ομορφιά ενός καταπράσινου τοπίου. Τα έλατα ακουμπούν στις όχθες της, η φρεσκάδα της ομίχλης τη λούζει τα πρωινά και το δειλινό πορφυρά χρώματα παίζουν με τις αποχρώσεις των γαλαζοπράσινων νερών. Απολαύστε τη θέα απ’ το μπαλκόνι του ξενοδοχείου σας, πίνοντας μια ζεστή σοκολάτα ή, ακόμα καλύτερα, αγναντέψτε τα Αγραφιώτικα βουνά μέσα από τη λίμνη, κάνοντας κανό-καγιάκ. Εξαιρετική ιδέα είναι επίσης να νοικιάσετε ένα ορειβατικό ποδήλατο και να γυρίσετε τη λίμνη, κάνοντας μια στάση στο Βοτανικό Κήπο του Νεοχωρίου για να ανακαλύψετε τη χλωρίδα της περιοχής.

Λίμνη Τσιβλού

Περιτριγυρισμένη από δάση και έλατα, η λίμνη Τσιβλού είναι το τέλειο μέρος για παιχνίδια με το νερό κάτω απ’ τις ολάνθιστες αμυγδαλιές που φυτρώνουν στις όχθες της. Είναι επίσης καλό σημείο για να ξαποστάσουν και να χαλαρώσουν όσοι επιδίδονται σε off-road διαδρομές στην περιοχή γύρω από τη Ζαρούχλα. Αν το λέει η καρδιά σας όμως, μπορείτε ξεκινώντας από το χωριό Μεσορούγι (30 λεπτά από τη λίμνη) να κάνετε την τρίωρη πεζοπορική διαδρομή προς τα Ύδατα της Στυγός, τη μυθική πηγή όπου έπαιρναν το ιερό όρκο θνητοί και θεοί στην αρχαία Ελλάδα. Τα νερά πέφτουν από κάθετο βράχο ύψους 150 μέτρων σχηματίζοντας στη βάση του μια σπηλιά, όπου τοποθετούνταν στην αρχαιότητα μία από τις πύλες του ‘Αδη. Ό,τι κι αν κάνετε πάντως, κλείστε τη μέρα σας με καλό φαγητό στις ταβέρνες της περιοχής. Για να φτάσετε στο μικρό υδάτινο παράδεισο του Χελμού, ένα από τα κοντινότερα φυσιολατρικά weekends των Αθηναίων, θ’ αφήσετε την Εθνική Αθηνών-Πατρών στο ύψος της Ακράτας, και θα στρίψετε προς Ζαρούχλα.

Λίμνη Κρεμαστών

Συγκεντρώνει τα νερά τεσσάρων ποταμών, του Αχελώου, του Ταυρωπού, του Αγραφιώτη και του Τρικεριώτη. Χωμένη στην αγκαλιά του ορεινού όγκου των Αγράφων, είναι εύκολα προσβάσιμη από το Καρπενήσι και το Αγρίνιο. Τις όχθες της ενώνουν δύο μεγάλες γέφυρες, της Επισκοπής και της Τατάρνας. 

Ο καλύτερος τρόπος για να απολαύσετε αυτό το τοπίο εξωπραγματικής γαλήνης είναι το κανο-καγιάκ. Αν θέλετε όμως να το αγναντέψετε από ένα ιδανικό σημείο, βγαίνοντας από τη Δυτική Φραγκίστα, πάρτε το δρόμο προς Γρανίτσα-Βούλπη. Στις πλαγιές μιας μικρής χερσονήσου μέσα στη λίμνη βρίσκεται η Μονή Τατάρνας. Από την ολάνθιστη αυλή της έχετε μια εκπληκτική άποψη της λίμνης, ενώ στο μουσείο της φυλάσσονται ιερατικά κειμήλια που χρονολογούνται από το 13ο αιώνα.

Λίμνη Στυμφαλία

Φυσιολατρία πέριξ της λίμνης και καλό φαγητό στα κοντινά χωριά Καστανιά, Σούλι και Καρτέρι. Μπορείτε να συνδυάσετε τη βόλτα σας ως εδώ με μικρές πεζοπορικές διαδρομές στο καταπράσινο δάσος του Φενεού ή μια επίσκεψη στη λίμνη Δόξας. Στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στο Φενεό, μάλιστα, με τις θαυμάσιες αγιογραφίες θα δοκιμάστε νοστιμότατη ροδοζάχαρη, το γλυκό του κουταλιού που φτιάχνουν οι μοναχοί από τα τριαντάφυλλα της αυλής.

Πρέσπες

Σαρκώδη λευκά νούφαρα κολυμπούν στο νερό, λιλά ίριδες ανθίζουν στις καλαμιές… Μα, οι Πρέσπες στην άλλη άκρη της Ελλάδας, θα μου πείτε. Σύμφωνοι, αξίζει όμως τον κόπο ένα long weekend για να δείτε από κοντά αυτό τον πολύ σημαντικό υδροβιότοπο που από το Μάιο μέχρι τις αρχές Ιουλίου περνάει την καλύτερη φάση του. Μπείτε σε μια από τις παραδοσιακές ξύλινες βάρκες και γλιστρήστε στα νερά της, περπατήστε στα ερείπια της βασιλικής του Αγίου Αχιλλείου και δείτε τις βυζαντινές αγιογραφίες στα βράχια. Απολαύστε ένα ποτήρι κρασί τρώγοντας λιμνίσια ψάρια, ντόπια λουκάνικα ή φασολάδα.

Λίμνη Λάδωνα

Στο πανοραμικό κάδρο που ανοίγεται μπροστά σας από την πλατεία του χωριού Δάφνη (45 χλμ. από τα Καλάβρυτα) κυριαρχεί η τεχνητή λίμνη του Λάδωνα. Η περιοχή έχει ανακηρυχθεί οικολογικό πάρκο. Κάντε κωπηλασία, ιστιοσανίδα, ψάρεμα ή βαρκάδα και αν θέλετε κάτι πιο έντονο ακολουθήστε τους ειδικούς της Eco Action στις δραστηριότητες εναλλακτικού τουρισμού που οργανώνουν: τοξοβολία, ορεινή ποδηλασία (mountain bike), κωπηλασία, κανό και καγιάκ στον ποταμό Λάδωνα.

Στην Ευρυτανία, ο Αχελώος, ένα από τα πιο όμορφα ποτάμια της Ελλάδας, περνά από φαράγγια, ανοιχτά λιβάδια και παλιές γέφυρες διασχίζοντας ένα πολύ μεγάλο τμήμα της Δυτικής Ελλάδας. Είναι ποτάμι κατάλληλο για όλη την οικογένεια όπως και ο Ταυρωπός. Προς τα τέλη Μαΐου, μάλιστα, οργανώνονται καταβάσεις του ποταμού για παιδιά που συνδυάζουν και μπάνιο στα κρυστάλλινα νερά του.

Ποταμός για έμπειρους ράφτερ ο Τρικεριώτης, διασχίζει ένα από τα πιο όμορφα φαράγγια της ελληνικής υπαίθρου, με γυμνούς σαθρούς βράχους στην αρχή και πυκνή βλάστηση προς το τέλος της διαδρομής. 

Ο Βενέτικος, που κυλά μέσα από καταπράσινα τοπία στην περιοχή των Γρεβενών, χωρίζεται σε δύο κομμάτια. Ο Βενέτικος Α΄, μήκους 6-7 χλμ. (μιάμιση έως δυόμισι ώρες ανάλογα με την ποσότητα των νερών), έχει περάσματα 3ου βαθμού και διασχίζει ένα ανοιχτό πεδίο με δάση και χωράφια, ενώ στη διαδρομή συναντάς τέσσερα πέτρινα γεφύρια του 16ου και του 17ου αιώνα. Εξίσου όμορφο είναι το τοπίο στο Βενέτικο Β΄ με το πέτρινο γεφύρι του Αζίζ Αγά, ένα από τα μεγαλύτερα μονότοξα πέτρινα γεφύρια.

Στη Ναυπακτία, εύκολος και ιδιαίτερα δημοφιλής στους αρχάριους είναι ο Εύηνος. Το πλωτό του κομμάτι, με μήκος περίπου 10 χλμ., περνά στην αρχή από ένα ψηλό πράσινο φαράγγι για να καταλήξει σε ανοιχτές αγροτικές εκτάσεις.

Στην Πελοπόννησο, τώρα, και στην ορεινή Αρκαδία ο Λούσιος περνώντας κοντά απ’ την Καρύταινα χωρίζεται σε δυο κομμάτια: το πάνω που μπορούν να το κατέβουν και αρχάριοι και το κάτω που ενδείκνυται μόνο για έμπειρους ράφτερ. Η κατάβαση του πρώτου κομματιού ξεκινά από τη συμβολή του Λούσιου με τον Αλφειό, μέσα από ένα καταπράσινο στενό φαράγγι με πυκνή βλάστηση και ογκώδεις βράχους στην κοίτη του ποταμού.

Ο Βοϊδομάτης στην Ήπειρο είναι ό,τι πρέπει για αρχάριους ράφτερ, χάρη στις μικρές ποσότητες νερού. Σύμφωνα με τους ντόπιους, τα νερά του είναι τόσο καθαρά όπως το μάτι του βοδιού – εξ ου και το όνομα. Η κατάβαση, που εξελίσσεται μέσα σ’ ένα πανέμορφο φαράγγι με ψηλά δέντρα, ξεκινά από την πέτρινη γέφυρα της Αρίστης και καταλήγει στο πέτρινο τοξωτό γεφύρι της Κλειδωνιάς.

Ο Καλαρίτικος, παραπόταμος του ‘Αραχθου, ακολουθεί ένα στενό βραχώδες φαράγγι κάνοντας την κατάβασή του συναρπαστική για τους έμπειρους ράφτερ. 

Ο ίδιος ο ‘Αραχθος, τέλος, κυλά μέσα σ’ ένα πολύ όμορφο καταπράσινο τοπίο και είναι πλωτός σε τρία διαφορετικά τμήματά του. 

Τι πρέπει να ξέρω: Η κατάβαση ποταμού, το γνωστό μας rafting, γίνεται με φουσκωτές βάρκες και πλήρωμα που αποτελείται από 6 έως 8 κωπηλάτες και έναν επαγγελματία οδηγό. Το ποτάμι έχει πολλή ομορφιά αλλά και άλλη τόση δύναμη γι’ αυτό και από τους ειδικούς ακολουθούνται συγκεκριμένοι τρόποι κατάβασης μέσω παραγγελμάτων, ώστε να κινείται με ασφάλεια η βάρκα. Για τα ποτάμια υπάρχουν βαθμοί δυσκολίας. Αυτό σημαίνει ότι μπορείτε να συμμετέχετε μόνο στις καταβάσεις ποταμών που θα σας υποδείξουν οι ειδικοί. Θα πρέπει να έχετε μαζί σας μαγιό, ένα δεύτερο ζευγάρι παπούτσια, ένα μπλουζάκι και πετσέτα. Εκεί θα σας δώσουν ολόσωμη στολή και καλτσάκια από νεοπρέν, σωσίβιο, αντιανεμικό, κράνος και κουπί.

Πάσχα στην Κέρκυρα

Τις ημέρες του Πάσχα αξίζει να βρείτε μερικές μέρες να αποδράσετε  από την καθημερινότητά σας και να επισκεφτείτε το πανέμορφο νησί των Φαιάκων το οποίο την περίοδο αυτή έχει, όπως είναι γνωστό, την τιμητική του.

Οι λόγοι για να οργανώσετε το ταξίδι σας πολλοί μα πρωτίστως ότι θα ζήσετε ένα Πάσχα με πολύ έντονες στιγμές και πολύ διαφορετικό από ότι έχετε ζήσει μέχρι στιγμής, κάτι που θα σας κάνει να συνδέσετε το νησί με την μεγάλη αυτή γιορτή. Η Κέρκυρα τις εορταστικές μέρες του Πάσχα βουλιάζει από τον κόσμο και γεμίζει από τους ήχους των φιλαρμονικών.   

Η περίοδος του Πάσχα ξεκινά την Κυριακή των Βαΐων: η μέρα αυτή στην Κέρκυρα είναι αφιερωμένη στη σωτηρία της πόλης από την πανούκλα χάρη στον Άγιο Σπυρίδωνα το έτος 1630. Σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος γίνεται η λιτάνευση του σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνα στους δρόμους του νησιού με τη συνοδεία όλων των φιλαρμονικών. Το μεσημέρι της ίδιας ημέρας μην αμελήσετε να γευτείτε το παραδοσιακό φαγητό της ημέρας που σερβίρεται σε όλα τα σπίτια και τις ταβέρνες: στακοφίσι ή μπακαλιάρος.

Μεγάλη Εβδομάδα:
Ακολουθίες, νηστεία και αναμονή της Ανάστασης είναι χαρακτηριστικά στοιχεία αυτής της περιόδου και στην Κέρκυρα όπως άλλωστε και σε όλη την Ελλάδα. Εάν έχετε χρόνο είναι μία πολύ καλή ιδέα να περιηγηθείτε στα χωριά και να χαρείτε τις ομορφιές τους σε μία περίοδο που η φύση ξυπνά και πάλι και ντύνεται με τα ανοιξιάτικά της ρούχα. Τα αρώματα και τα χρώματα από τα λουλούδια σε συνδυασμό με το γαλάζιο του ουρανού συνθέτουν ένα μοναδικό τοπίο.

Επισκεφτείτε τα πολυάριθμα μοναστήρια και ακούστε το τροπάριο της Κασσιανής και τα Δώδεκα Ευαγγέλια. Απολαύστε τα βενετσιάνικα σπίτια, την κουλτούρα των ντόπιων ανθρώπων, δοκιμάστε τις παραδοσιακές νοστιμιές και φροντίστε να μάθετε τα πάντα για τα ήθη και τα έθιμά τους. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να γνωρίσετε μία περιοχή από την επαφή με τους ντόπιους κατοίκους της και τις ιστορίες που έχουν να σας διηγηθούν. 

Επισκεφτείτε τον Άη Θανάση στον Αγρό, την Κυρά Κοκκινάδα στη Λευκίμμη ή αν είστε στην πόλη απολαύστε βυζαντινές μελωδίες στον Άη Γιάννη, πηγαίνετε στο μοναστήρι της Αγίας Ευφημίας στο Mon Repos, στην Πλατυτέρα στο Μαντούκι, στους Αγίους Θεοδώρους στη Γαρίτσα και στη Μητρόπολη.

 

Ακούστε την πολυφωνική εκκλησιαστική μουσική που γεμίζει μελωδίες τα καντούνια της πόλης, μία ψαλμωδία που προήλθε από την Κρήτη το 17ο αιώνα και είναι γνωστή ως «Κρητική μουσική».

Μεγάλη Παρασκευή: η μέρα των Επιταφίων. 

Η περιφορά των επιταφίων στο νησί ξεκινά νωρίς έτσι ώστε οι φιλαρμονικές να προλάβουν να συνοδεύσουν τους επιταφίους κάθε εκκλησίας.

Όσο περνά η ώρα οι επιτάφιοι πληθαίνουν με αποτέλεσμα πολλοί να συναντιούνται σε διάφορα σημεία της πόλης. Τελευταίος βγαίνει ο επιτάφιος της Μητρόπολης, ο πιο μεγαλοπρεπής από όλους, συνοδευόμενος από όλους τους ιερείς της πόλης, πλήθος πιστών και τους ήχους πένθιμων εμβατηρίων από τις τρεις κυριότερες φιλαρμονικές της Κέρκυρας: 

την κόκκινη ( ή παλαιά) η οποία ιδρύθηκε το 1840, την μπλε (Μάντζαρος) που ιδρύθηκε το 1890 και την πορτοκαλί (Καποδίστριας) που ιδρύθηκε το 1980.

Μεγάλο Σάββατο: η Πρώτη Ανάσταση γίνεται στις 11 το πρωί και το έθιμο των «μπότηδων» (στάμνες γεμάτες με νερό) που πέφτουν από τα μπαλκόνια στην παλιά πόλη τραβάει την προσοχή. 

Το έθιμο αυτό που ξεκίνησε από την πόλη και έχει εξαπλωθεί και στα χωριά ανάγεται στην Ενετοκρατία.

Επίσης, ένα άλλο έθιμο είναι αυτό της «μαστέλας» που γίνεται στην Πίνια, στο κέντρο της πόλης. Οι περαστικοί ρίχνουν κέρματα σε ένα βαρέλι με νερό που είναι  στολισμένο με μυρτιές και κορδέλες και στο άκουσμα της καμπάνας της πρώτης Ανάστασης, ο πρώτος που θα προλάβει να βουτήξει στο βαρέλι παίρνει και όλα τα κέρματα που έχουν συγκεντρωθεί.

 

Το βράδυ της ίδιας μέρας στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής τελείται η αναστάσιμη ακολουθία με τη συμμετοχή του Μητροπολίτη, των Φιλαρμονικών αλλά και πλήθους κόσμου. 

Οι τυμπανοκρουσίες και τα  φαντασμαγορικά πυροτεχνήματα που μετατρέπουν  τη νύχτα σε μέρα σημαίνουν την Ανάσταση ενώ στη συνέχεια οι μπάντες αναλαμβάνουν να μεταδώσουν με τον τρόπο τους το χαρμόσυνο μήνυμα σε ολόκληρη την πόλη.

Την Κυριακή του Πάσχα σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης Ελλάδας όπου το σούβλισμα του αρνιού έχει την τιμητική του, οι Κερκυραίοι τρώνε σούπα με διάφορα κρεατικά αφήνοντας το αρνάκι για την Δευτέρα. Όλη την επόμενη εβδομάδα του Πάσχα συνεχίζονται οι εκδηλώσεις και οι λιτανείες αλλά και τα πανηγύρια που θα γεμίσουν ευχάριστα τις ώρες που θα περάσετε στο νησί. 

Θαλάσσια σπορ

Θαλάσσιο σκι

Το θαλάσσιο σκι «γεννήθηκε» γύρω στο 1900, από μια παρέα νεαρών που διασκέδαζε στα νερά μιας λίμνης των Η.Π.Α. Γρήγορα η μόδα εξαπλώθηκε, ενώ με την εμφάνιση όλο και πιο δυνατών μηχανών στα σκάφη, αυξήθηκε η ταχύτητα, η δυσκολία αλλά και η δημοφιλία του αθλήματος. 

Στην Ελλάδα, ο Ναυτικός Όμιλος Βουλιαγμένης (στην περιοχή της Αττικής) ήταν το πρώτο σωματείο, που το 1957 ίδρυσε τμήμα θαλάσσιου σκι, ενώ το 1963 ιδρύθηκε η Ελληνική Ομοσπονδία Θαλάσσιου Σκι, με στόχο τη διάδοση του αθλήματος στη χώρα. 

Το θαλάσσιο σκι είναι πλέον από τα πιο διαδεδομένα σύγχρονα σπορ του νερού και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εξάσκηση όταν γίνεται ερασιτεχνικά. Σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν ιδιωτικές σχολές εκπαίδευσης, οι οποίες λειτουργούν σε οργανωμένες παραλίες ή στις εγκαταστάσεις μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων. 

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το άθλημα του θαλασσίου σκι στην Ελλάδα, μπορείτε να απευθυνθείτε:

Ελληνική Ομοσπονδία Θαλάσσιου Σκι
Θράκης 50, 163 42 Ηλιούπολη – Αθήνα
τηλ. 210 9944334, 9944014 – fax. 210 9940521
email: hwsf@ath.forthnet.gr

ενώ αν επιθυμείτε να αναζητήσετε ξενοδοχειακές μονάδες που διαθέτουν υποδομές για θαλάσσιο σκι, κάντε κλικ εδώ.

Ιστιοπλοΐα

Η ιστιοπλοΐα είναι ένα άθλημα που συνδέεται άρρηκτα τον ελληνικό λαό, μέσα από τη μακρόχρονη ιστορία της χώρας και τη μακραίωνη θαλασσινή παράδοσή της. Σήμερα, είναι ένα από τα δημοφιλέστερα αθλήματα και χιλιάδες Έλληνες ασκούνται συστηματικά (ως πρωταθλητές ή απλοί αθλητές) σε όλους τους τύπους ιστιοπλοϊκών σκαφών.

Πληροφορίες για το άθλημα στην Ελλάδα, τους συλλόγους ιστιοπλοΐας ανά γεωγραφικό διαμέρισμα, τις προϋποθέσεις και τις διαδικασίες συμμετοχής σε ειδικά προγράμματα εκπαίδευσης, παρέχονται από την:

Ελληνική Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία  (Ε.Ι.Ο.)
Λεωφόρος Ποσειδώνος 51, 183 44 Μοσχάτο – Αθήνα
τηλ.: 210 9404825 (8 γραμμές) – fax: 210 9404829

Ιστιοσανίδα (Windsurfing)

Η ιστιοσανίδα (windsurfing) είναι ένα συναρπαστικό άθλημα για όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου. Δεν απαιτεί ιδιαίτερη σωματική δύναμη, τουλάχιστον στην αρχή, τον κυριότερο ρόλο παίζει η σωστή τεχνική. 

Εκτός από διασκέδαση και ολυμπιακό άθλημα, το windsurfing έχει γίνει και επαγγελματικό σπορ από το 1985, καθώς και άθλημα επιδείξεων και αγώνων σε κλειστούς χώρους, όπου δημιουργούνται τεχνητά οι απαραίτητες συνθήκες. 

Καθώς στην Ελλάδα, οι καιρικές συνθήκες είναι ιδανικές (ήπιο κλίμα, κατάλληλη ένταση ανέμων κ.λπ.) το άθλημα έχει γνωρίσει θεαματική ανάπτυξη και ολοένα και περισσότεροι Έλληνες ασχολούνται συστηματικά με αυτό.

Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών, πραγματοποιούνται σε διάφορα σημεία της χώρας ευρωπαϊκοί και παγκόσμιοι αγώνες (τουρνουά) και πρωταθλήματα, μερικοί από τους οποίους είναι από τους σημαντικότερους διεθνώς. Στις περισσότερες οργανωμένες παραλίες της χώρας, έχετε τη δυνατότητα να χαρείτε το άθλημα της ιστιοσανίδας ή να πάρετε μαθήματα από εξειδικευμένους εκπαιδευτές. Ενδεικτικά (και μόνο) σημεία, όπου μπορεί κάποιος να κάνει οργανωμένα windsurfing είναι: 

-Αττική: στις παραλίες Αναβύσσου, Βάρκιζας, Λαυρίου, Λούτσας, Ραφήνας, Σχοινιά (Μαραθώνα) και Γαλάζια Ακτή (Μαραθώνα)
-Κυκλάδες: στην Πάρο (παραλίες Χρυσή Ακτή, Νέα Χρυσή Ακτή, Τσουκαλιά, Σάντα Μαρία και Πούντα), στη Μύκονο (παραλίες Φτελιά και Καλαφάτης), στη Νάξο (παραλίες Άγιος Γεώργιος και Μικρή Βίγλα), στην Ίο (παραλία Μυλόποτας), στη Σαντορίνη κ.α.
-Δωδεκάνησα: στη Ρόδο (παραλίες Τριάντα, Φανές, Πρασσονήσι και Θεολόγος), στην Κάρπαθο (Όρμος του Διαβόλου), στην Κω κ.α.
-Πάτρα (Πελοπόννησος): στις παραλίες Δρέπανο και Ζαχάρω
-Ιόνια νησιά: στη Λευκάδα (παραλία Βασιλική), στη Ζάκυνθο
-Κρήτη
-Σποράδες: στην Σκιάθο
-Μακεδονία: στο νομό Θεσσαλονίκης (παραλίες Αγία Τριάδα και Νέα Μηχανιώνα και στη λίμνη Βόλβη), στη Χαλκιδική (παραλία Sunny Beach)

Για περισσότερες πληροφορίες, επικοινωνήστε με την 
Ελληνική Ομοσπονδία Ιστιοσανίδας
Φιλελλήνων 7, Αθήνα,
τηλ.: 210 3230068, 210 3255000, fax:210 3229381

Καταδυτικός τουρισμός

Η ιδιαίτερη καθαρότητα των ελληνικών θαλασσών και ο τεράστιος πλούτος του βυθού, αποτελούν πόλο έλξης για όσους αναζητούν τη μαγεία της υποβρύχιας εξερεύνησης. Με μάσκα επιτρέπεται παντού η ελεύθερη κατάδυση, αλλά η κατάδυση με τη χρήση φιαλών ατμοσφαιρικού αέρα (80% άζωτο + 20% οξυγόνο) απαγορεύεται σε περιοχές με υποθαλάσσιες αρχαιότητες. 

Στην Ελλάδα λειτουργούν δεκάδες σχολές καταδύσεων, που υπόκεινται σε ειδική άδεια του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας. Όλοι οι αυτοδύτες υποχρεούνται να συμφωνούν και να τηρούν τους κανονισμούς και τους περιορισμούς του νόμου 5351/32 περί αρχαιοτήτων. Υποβρύχιες δραστηριότητες με καταδυτικό εξοπλισμό επιτρέπονται από την ανατολή μέχρι τη δύση του ηλίου. 

Ειδικότερα, οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να γνωρίζουν ότι απαγορεύεται:

-το ψάρεμα με εξοπλισμό αυτόνομης κατάδυσης (το ψαροντούφεκο με μπουκάλες). 
-η φωτογράφηση, η αφαίρεση ή η μεταφορά αρχαιοτήτων. Σε περίπτωση εντοπισμού αρχαίων πρέπει αμέσως να το αναφέρετε στην πλησιέστερη αρχαιολογική υπηρεσία του υπουργείου Πολιτισμού (ή στην  Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων), λιμενική ή αστυνομική αρχή.
-η χρήση και κατοχή (πάνω σε πλοίο) ειδικού εξοπλισμού ανεύρεσης αρχαιοτήτων. 

Θαλάσσιος τουρισμός

Ο πλούτος και η ποικιλία των ελληνικών θαλασσών, τα ατελείωτα χιλιόμετρα των ελληνικών ακτών  και τα χιλιάδες ελληνικά νησιά, οι προστατευμένες θαλάσσιες περιοχές χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων, το ήπιο κλίμα, τα υψηλά ποσοστά ηλιοφάνειας και το ενδιαφέρον και εναλλασσόμενο τοπίο της, καθιστούν την Ελλάδα ιδανικό προορισμό για την ανάπτυξη δραστηριοτήτων θαλάσσιου τουρισμού. Το πλεονέκτημα αυτό ενισχύεται τόσο από τη ναυτική παράδοση χιλιετηρίδων, όσο και από τις ευνοϊκές για θαλάσσιους πλόες ειδικές συνθήκες: τα ελληνικά πελάγη θεωρούνται ασφαλή από τη σκοπιά των ναυτικών κινδύνων, οι αποστάσεις μεταξύ των ακτών είναι μικρές, ενώ εξίσου ευνοϊκές είναι και οι συνθήκες, που σχετίζονται με την ένταση των ανέμων και τις θερμοκρασίες περιβάλλοντος και θάλασσας. 

Ο θαλάσσιος τουρισμός άρχισε να αναπτύσσεται στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’60 και, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, εξελίσσεται με γρήγορους ρυθμούς. Στο χώρο των κρουαζιερών, τα κρουαζιερόπλοια με ελληνική σημαία, που πραγματοποιούν ολιγοήμερες ή πολυήμερες κρουαζιέρες σε ελληνικά λιμάνια και λιμάνια άλλων χωρών της Ανατολικής Μεσογείου, είναι άνω των 160.000 Κ.Ο.Χ. και έχουν συνολική δυναμικότητα άνω των 10.000 επιβατών. Όμως, τα ελληνικά λιμάνια επισκέπτονται και κρουαζιερόπλοια με ξένη σημαία, που φέρνουν στα θαλάσσια σύνορα της χώρας περισσότερους από 500.000 επιβάτες, κατ’ έτος.

Η πεζοπορία διακρίνεται σε απλή και ορεινή. Στην πρώτη κατηγορία, η ελάχιστη διανυόμενη απόσταση είναι 5 χλμ. (περίπου μια-δύο ώρες) και πραγματοποιείται σε εδάφη με πολύ μικρή κλίση (χωρίς μεγάλη υψομετρική διαφορά) κι ελαφρύ εξοπλισμό. Στη δεύτερη κατηγορία, η απόσταση των 15- 20 χλμ. και οι 5-8 ώρες πορείας αποτελούν τον κανόνα. Ο εξοπλισμός είναι εξειδικευμένος και ιδιαίτερα τη χειμερινή περίοδο επιβάλλεται να είναι ο κατάλληλος. Η ορεινή πεζοπορία μπορεί να γίνει σε οποιοδήποτε βουνό. Τα βασικά χαρακτηριστικά της είναι η υψομετρική διαφορά της διαδρομής, που μπορεί να φθάσει τα 500-600 μ. και το γεγονός ότι η πορεία γίνεται συνήθως σε υψόμετρα μεγαλύτερα των 500 μ.

Η Ελλάδα άργησε να δημιουργήσει ολοκληρωμένο δίκτυο αυτοκινητοδρόμων, πέραν των βασικών oδικών αρτηριών που διέσχιζαν τη χώρα. Μέχρι τότε, η επικοινωνία πραγματοποιούταν, κυρίως, μέσω των μονοπατιών, τα οποία οι γεροντότεροι κάτοικοι των ορεινών χωριών αναφέρουν ακόμα σαν «δημοσιά» (δημόσιος, κεντρικός δρόμος), διότι γι’ αυτούς αποτελούσε τη σημαντικότερη οδική πρόσβαση. Παρόλο που κάποια από τα παλιά μονοπάτια και τα πετρόκτιστα καλντερίμια, αληθινά έργα τέχνης, έχουν γίνει ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι, τα περισσότερα από αυτά ξεγλιστρούν ανάμεσα στους δρόμους και συνεχίζουν να υπάρχουν και να διατρέχουν βουνά, λόγγους και χαράδρες. Έτσι, τα τελευταία χρόνια, με διάφορες χρηματοδοτήσεις και από ποικίλους φορείς (δήμους ορειβατικούς συλλόγους, ιδιώτες κ.α.) συντηρήθηκαν, αναβίωσαν και σηματοδοτήθηκαν μεγάλα τμήματά τους σε όλη την Ελλάδα, δημιουργώντας ένα ευρύ δίκτυο συνολικού μήκους, περίπου, 3.500 χλμ. Το κυριότερο τμήμα τους καταλαμβάνουν οι επεκτάσεις των Ευρωπαϊκών Μονοπατιών Μεγάλων Διαδρομών Ε4, Ε6 και κατηγορίας Ο (3.000 χλμ.), ενώ εκτός από αυτά έχουν διαμορφωθεί ακόμα 500 χλμ. μικρότερων μονοπατιών, που παρουσιάζουν εφάμιλλο ενδιαφέρον.

*Μονοπάτι Ε4 (-GR):  Ξεκινά από τα Πυρηναία Όρη και φθάνει στην Ελλάδα, μέσω της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Το ελληνικό τμήμα του E4, διασχίζει τη βόρεια και κεντρική Ελλάδα, την Πελοπόννησο, καταλήγει στο Γύθειο και συνεχίζεται στο νησί της Κρήτης. Προσφέρει, έτσι, τη δυνατότητα στον πεζοπόρο ή τον ορειβάτη να γνωρίσει όλη την ποικιλία του ελληνικού τοπίου και τον πλούτο της ελληνικής φύσης.

Το μεγαλύτερο υψόμετρο της συνολικής διαδρομής είναι η κορυφή του Ολύμπου Σκολιό (2.911 μ.). Ιδανική περίοδος για να περπατηθεί το Ε4 στην Ελλάδα είναι από 15 Μαΐου έως αρχές Οκτωβρίου. Συχνά, οι νέες διανοίξεις δασικών δρόμων μπορούν να προκαλέσουν σύγχυση στον ορειβάτη. Μερικά χωριά της διαδρομής είναι ακατοίκητα τον χειμώνα, με αποτέλεσμα να περιορίζεται η δυνατότητα διανυκτέρευσης. Το κλίμα είναι μεσογειακό και παρουσιάζει μεγάλη ξηρασία το καλοκαίρι και σημαντική διαφορά θερμοκρασίας την ημέρα από τη νύκτα. Η περίοδος που μπορεί να συναντήσει κανείς χιόνια κατά μήκος της διαδρομής είναι από τον Νοέμβριο έως τον Ιούνιο. Η διαδρομή το νότιου τμήματος του Μονοπατιού (Πελοπόννησος και Κρήτη) είναι αρκετά ευκολότερη από εκείνη του βόρειου και μπορεί να περπατηθεί όλες τις εποχές του χρόνου, επειδή το κλίμα εκεί είναι ηπιότερο.

*Μονοπάτι Ε6: Το ελληνικό τμήμα του έχει δύο σκέλη. Το πρώτο ξεκινά από την περιοχή των Πρεσπών και μέσω Καστοριάς, Ιωαννίνων και Δωδώνης φτάνει ως την πόλη της Ηγουμενίτσας. Το δεύτερο σκέλος ξεκινά από την περιοχή της Φλώρινας, διασχίζει τις ορεινές περιοχές της δυτικής, κεντρικής και ανατολικής Μακεδονίας (κατά μήκος των συνόρων της Ελλάδας με τη FYROM και τη Βουλγαρία) και φτάνει ως την πόλη της Αλεξανδρούπολης, στην περιοχή της Θράκης.

Η ορειβασία αποτελεί την πλέον δύσκολη μορφή της πεζοπορίας. Συνήθης στόχος της ορειβασίας είναι η κατάκτηση κάποιας κορυφής.

Στην ορειβασία η απόσταση δεν παίζει ουσιαστικό ρόλο. Πιο σημαντικό στοιχείο είναι ότι ανά ώρα καλύπτονται περίπου 300 μέτρα υψομετρικής διαφοράς που σημαίνει ότι για να ανέβει κανείς 1000 μέτρα απαιτούνται περίπου 4 ώρες μαζί με τις στάσεις. Μια συνήθης ορειβατική ανάβαση διαρκεί 7-10 ώρες μαζί με την επιστροφή.

Τέλος, αναρρίχηση χαρακτηρίζεται το σκαρφάλωμα, με καλοκαιρινές συνθήκες (με χειμερινές χαρακτηρίζεται αλπινισμός), σε οποιαδήποτε κορυφή βουνού, που γίνεται όμως από την απόκρημνη πλευρά της (ορθοπλαγιά) και στην οποία εφαρμόζεται αναγκαστικά η αναρριχητική τεχνική (μικρού ή μεγάλου βαθμού δυσκολίας) με τη χρήση βοηθητικών οργάνων. Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλές περιοχές όπου μπορεί κανείς να κάνει ελεύθερη αναρρίχηση, αλλά και πολλές σχολές τεχνητής αναρρίχησης.

Όλες οι αναγκαίες πληροφορίες για τις ορεινές διαδρομές και μονοπάτια, τον τρόπο πρόσβασης, τις εγκαταστάσεις, τα ορειβατικά καταφύγια σε όλη τη χώρα, τις οργανωμένες εκδρομές και τις τοπικές συνθήκες για πεζοπορία, ορειβασία ή αναρρίχηση στα ελληνικά βουνά, παρέχονται από την Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας – Αναρρίχησης  (Ε.Ο.Ο.Α.) και τους τοπικούς πεζοπορικούς και ορειβατικούς συλλόγους.  

Θεραπευτική Ιππασία

Η συμμετοχή των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες σε διάφορα σπορ, αλλά και σε καθημερινές δραστηριότητες δεν πρέπει να κατακτάται, αλλά να θεωρείται δεδομένη. Θα πρέπει όλοι εμείς που είμαστε αρτημελείς να βοηθάμε προς αυτό το σκοπό, και να μην κάνουμε τη ζωή των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες ακόμα πιο δύσκολη. Αλλωστε, το επίπεδο του καθενός, φαίνεται μόνο όταν σέβεται τον συνάνθρωπό του, συμμερίζεται τα προβλήματα του και στο μέτρο του δυνατού, διεκολύνει προς αυτή την κατεύθυνση. Ακολουθώντας αυτή τη διαδρομή, το Μάιο του 2005 ξεκίνησε μία ομάδα Θεραπευτικής Ιππασίας στη Σύρο, η οποία έχει σαν σκοπό να μεταφέρει σε όλους εμάς θέματα που -δεν έχουν μεγάλη απήχηση γιατί άμεσα δεν μας αφορούν-. Δυστυχώς τα θυμόμαστε μόνο όταν εμείς ή κάποια συγγενικά μας πρόσωπα αποκτούν παρόμοια προβλήματα. Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι το δικαίωμα στη ζωή είναι και πρέπει να θεωρείται το ίδιο για όλους, ανεξάρτητα με τα προβλήματα που ταλανίζουν τον καθένα μας.

 

Η θεραπευτική αξία της ιππασίας για άτομα με αναπηρία (ΑΜΕΑ) ήταν γνωστή στους Έλληνες, από τον 5ο π.Χ. αιώνα. Μία φράση που οι ιστορικοί αποδίδουν στον Ιπποκράτη, είναι «Η ιππασία στον καθαρό αέρα δυναμώνει τους μυς και τους κρατά σε καλή κατάσταση». Το 1952, η Δανή  Liz Hartel, με μερική παράλυση στα δύο κάτω άκρα από πολιομυελίτιδα, κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι στην ιππασία, ανοίγοντας τον δρόμο για την έναρξη προγραμμάτων θεραπευτικής ιππασίας (Θ.Ι.). Το 1983, η Θ.Ι. αρχίζει να εφαρμόζεται στην Ελλάδα , με πρωτοβουλία της Aideen Lewis, στον Ιππικό όμιλο Βαρυμπόμπης. Μια δεκαετία αργότερα, το 1992 ιδρύεται ο Σύνδεσμος Θεραπευτικής Ιππασίας Ελλάδος.
 
Η Θεραπευτική ιππασία βασίζεται σε εναλλακτικά προγράμματα αποκατάστασης, που χρησιμοποιούν το άλογο σαν μέσο θεραπείας, βελτιώνοντας την υγεία και την ποιότητα ζωής των ΑΜΕΑ.
 
Το άλογο γίνεται προέκταση του σώματος τους, όταν αυτό περπατά. Ουσιαστικά,  μιμείται τον ανθρώπινο βηματισμό, μεταφέροντας στον κορμό του ιππέα του την ίδια ακριβώς κίνηση που μεταδίδουν, τα πόδια, στους ανθρώπους με φυσιολογική κινητικότητα. Με αυτό τον τρόπο, αναπτύσσονται σημαντικά οι μύες του κορμού, ενώ παράλληλα το ευθύ κάθισμα διευκολύνει την αναπνοή. Αξιοποιώντας την κίνηση του αλόγου, την θερμότητα του, την ικανότητα του για επαφή και επικοινωνία με τον άνθρωπο, η Θ.Ι. , δημιουργεί μοναδικά σωματικά , νοητικά , αισθητηριακά  και ψυχολογικά οφέλη στα ΑΜΕΑ όπως :   

 • Βελτίωση της ισορροπίας και της στάσης • μείωση της σπαστικότητας • βελτίωση του συντονισμού •  βελτίωση της αντίληψης του σώματος • αλλά και της αυτοπεποίθησης και του αυτοσεβασμού.

 
Ορισμένες από τις ασθένειες για την αποκατάσταση των οποίων ενδείκνυται η Θεραπευτική Ιππασία είναι :
Μυϊκή δυστροφία • σκλήρυνση κατά πλάκας • επιληψία • πολιομυελίτιδα • σύνδρομο ντάουν •αυτισμός • προβλήματα συμπεριφοράς.
 
Η Θ.Ι. είναι το αποτέλεσμα της δουλειάς μιας ομάδας , όπου συμμετέχουν επαγγελματίες και εθελοντές. Καθοριστικός για την επιτυχία αυτής της προσπάθειας είναι ο ρόλος του εθελοντή, χωρίς την συμμετοχή του οποίου τα προγράμματα δεν θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν.
Εθελοντής Θ.Ι. μπορεί να γίνει ο καθένας μας , χωρίς να χρειάζεται να γνωρίζει ιππασία ή να έχει εμπειρία στα ΑΜΕΑ. Το μόνο που χρειάζεται είναι συνέπεια και διάθεση για συνεργασία. Όλοι μπορούμε να προσφέρουμε 4 ώρες το μήνα.
 
Η σχέση που αναπτύσσουν οι εθελοντές με τα ΑΜΕΑ είναι μοναδική και δεν υπάρχει καλύτερη ανταμοιβή από το να παρακολουθείς την πρόοδό τους ενάντια σε κάθε μορφή αναπηρίας.